زندگي لحظه ي بودن است ،
زندگي يک گل سرخ ،
رويشي تازه ،
بهاري پر بار،
بعد آن يک خواب ناز .
زندگي غنچه بودن ،
گل شدن ،
پر پر شدن .
زندگي شيرين مثل قند ،
تلخيش مانند پند .
زندگي درياي اميد ،
کوهي از صبر .
زندگي آمدن است ،
لحظه اي زير سايه سرو ماندن است .
حسي غريب،
اينک تو را لمس مي کنم ،
با همين شيارهاي کوچک دستانم ،
و سينه ام پر از هواي تو ،
و هر نفسم به اميد رسيدن تو ،
اي تازه ترين
با همين چشم هاي خيش خورده ،
به استقبالت آمده ام تا نسيم و سحر برگ تازه اي زنند
زيباترين مني
در وصف آينه وار ها جا مانده اند
و خوب مي دانم صبح حشر نزديک است .
و تو…
باور نداري .
و اما وصف دل من
شکسته تر از آيينه هاي شهر شماست
ولي
هنوز نگاهم